Het Lef interview met mij.

Hallo vrienden,

Afgelopen December heb ik een interview gedaan met het blad “LEF”. Deze blad is bedoeld voor mensen met een verslaving of andere die geïnteresseerd zijn in het onderwerp. Ik heb besloten het hele interview hier te publiceeren op mijn website omdat er nog veel mensen zijn die willen weten hoe het nu met mij gaat die geen kans hadden om het blad te kopen die het interview wilden lezen.

LEF MAGAZINE INTERVIEW, DECEMBER 2014

Keith Bakker werd bij het grote publiek bekend door zijn televisieprogramma’s Family Matters en van Etter tot Engel. Hij was een grappige verschijning met zijn grote kaak en boyband kapsel. Maar vooral zijn stem deed het ‘m; dat rare Amerikaanse Nederlands, dat hem zo aandoenlijk maakte. In de programma’s zagen we hem allemaal gruwelijk bevlogen zijn met zijn ‘ettertjes’; hij rende de benen uit zijn lijf om ze te behoeden voor een leven vol drank, drugs en criminaliteit. De door hem opgerichte verslavingskliniek Smith en Jones was een groot succes. Hij kon mensen helpen omdat hij hetzelfde had meegemaakt, hij wist als ‘ex-verslaafde’ als geen ander wanneer cliënten logen of wat er nu echt speelde. Tieners liepen met hem weg en Nederland sloot Keith in de armen. Onze eigen, heuse knuffeljunk, mét grappig accentje nog wel. Tot dat bericht in De Telegraaf, december 2010. Keith zou een aantal van zijn vrouwelijke cliënten seksueel misbruikt hebben. De zaak werd onderzocht, kwam voor de rechter en die beoordeelde in 2012 dat Keith inderdaad een aantal cliënten seksueel misbruikt heeft en dat hij de bak in moest. Vijf jaar, met aftrek van voorarrest. Zijn straf zit er nu op. Zijn grachtenpand heeft hij moeten verkopen, zijn kliniek is dicht, zijn geld op en Nederland wil niet meer met Keith knuffelen. Nu probeert hij zijn leven zo goed als het kan weer op te bouwen, maar bovenal werkt hij hard aan zijn herstel.

Hoe gaat het met je?
Naar omstandigheden goed. De laatste vier jaar ben ik vaak geobsedeerd geweest door de vraag: waarom? Waarom is het zo gelopen? Waarom heb ik dat gedaan? Wat is er gebeurd? Ben ik seksverslaafd, of verslaafd aan macht? Of was het de dodelijk combinatie van werk, die meisjes en ik? Ik wil het weten en ik ben bang dat ik er nooit achter zal komen. Er waren te veel factoren. Soms ik haat mijzelf. Ik haat mijzelf voor de fouten die ik heb gemaakt. Het mag nooit meer gebeuren, maar waarom?

Vrij onrustig dus. Ben je bang dat je ooit weer de fout in zal gaan?

Ik ben absoluut niet bang dat zoiets weer zal gebeuren. Ik was heel erg bekend, ik had een televisieprogramma, een goed lopende kliniek. Alles ging goed, behalve dat ik niet meer voor mijzelf zorgde. Ik zorgde voor de hele wereld en ik ben mijzelf vergeten. Ik stopte met meetings en mijn eigen programma van herstel en ik begon te denken dat verslaving een keuze was. Ik had God niet meer nodig, dacht ik.
Ik werd arrogant. Ik deed niet wat ik moest doen om in recovery te blijven. Er is een groot verschil tussen geen drugs gebruiken, of in recovery zijn. En ik gebruikte niet. Maar ik was nog steeds destructief bezig. Ik was knettergek geworden. Ik besloot steeds dat we van kantoor moesten veranderen; we zijn meer dan veertien keer verhuisd in drie jaar tijd. Veertien keer! Dat is bizar. Ik kon geen goede beslissingen meer maken. Ik zag verslaving als een tegenstander, een ander persoon, mijn vijand. Maar ik was het zelf. Het ging niet meer om het doel: anderen helpen met hun strijd tegen verslaving. Het ging om Keith Bakker. Keith Bakker became bigger then the cause.

Maar was er dan niemand die aan de bel trok? Niemand die tegen je zei dat je niet goed bezig was?

Er waren wel mensen die het zagen, hoor. Sommigen vertrokken ook omdat ze niet meer met me door één deur konden. Maar natuurlijk waren er mensen die me op mijn rare gedrag aanspraken. Ik luisterde niet. Ik luisterde alleen naar mijzelf. Ik speelde voor God in het leven van anderen. Ik had heel veel succes, dus ik vond dat ik dat recht had. Dat hield me niet nederig, het voedde mijn honger. Ik was een geïsoleerde goeroe.

Wanneer had je achteraf moeten ingrijpen?
Ik werkte op een zeer onorthodoxe manier. Ik werkte veel te close met de cliënten samen en in sommige gevallen zijn de grenzen weggevallen. Behandeling bij ons was geen standaard behandeling. Het was persoonlijk. Dat was het sterkste punt van de behandeling, maar ook het zwakste punt. Ik had constant cliënten in huis, cliënten die alleen thee dronken aan mijn keukentafel en met wie het nog goed gaat. In 2007-2008 had ik moeten zien, that it was all getting far too big for me. Het draaide te veel om mij, alles leunde te veel op mij. Mijn ego nam een loopje met me en ik luisterde niet meer naar de mensen om me heen. De mensen die het goed met me voor hadden. I completely lost myself. I pushed God out of the drivers seat and I took over myself.
Ik heb geleerd dat terugval niets te maken heeft met herstel maar met verslaving. Mijn verslaving was terug en ik zag het niet.’

Hoe sta je nu tegenover dat krantenartikel, waarin het misbruik aan het licht kwam?
‘Ik vind het nog steeds verschrikkelijk, en ik vind ook wel dat ik onjuist behandeld ben door een deel van de media. Maar aan de andere kant, heeft het me ook gered. Ik was destructief bezig. Ik kan het ook nu bekijken als een soort “Divine intervention.” God heeft ingegrepen en hij gebruikte de media en de rechtbank om dat te doen. Vier jaar later ben ik een veel beter persoon dan ik was. Het heeft me geholpen.’

Je mag van de rechter niets vertellen over het misbruik, klopt dat?
‘Ja, dat klopt. Ik mag er niet over praten, dat is me inderdaad opgelegd door Justitie. Ik mag niet over de zaak of over de slachtoffers praten. Maar ik wil ik dat zelf ook niet, zij hebben al genoeg meegemaakt. Wat ik wel kan zeggen is dat ik de heilige lijn tussen therapeut en cliënt heb overschreden. I put my hands on them. Ik heb iets onvergeeflijks gedaan. Ik heb zelf die fouten gemaakt. Er is niets dat dat oké maakt. Het was ongelooflijk stom.’

Hoe kon zoiets gebeuren?
Ik wou dat ik het wist. De laatste paar jaar heb ik heel veel intensieve therapie gehad. Ik bezoek wekelijks een psycholoog én psychiater. Ik wil me er absoluut niet achter verschuilen, maar ik denk dat bepaalde gebeurtenissen uit mijn eigen jeugd er iets mee te maken hebben. Mijn vader was alcoholist en ik groeide op in een zeer onveilige omgeving. Ik wist nooit wanneer ik klappen zou krijgen, alleen dat ik ze zou krijgen. Mijn vader misbruikte me fysiek- en emotioneel. Ik werd ook drie jaar lang seksueel misbruikt, door verschillende mensen die dichtbij bij en mijn familie stonden; Ik was pas twaalf jaar toen dat begon. Heel mijn leven draait om verslaving. Ik ben coach geworden omdat ik alcoholisme wilde bestrijden. Alcoholisme heeft mijn leven verwoest en mijn zorgeloze jeugd van me afgenomen. Ik wilde anderen helpen die ook te kampen hadden met alcoholisme. Pas nu, na alles wat er is gebeurd, zie ik de vicieuze cirkel. Ik besef me nu pas dat het misbruik grote littekens heeft achtergelaten op mijn ziel. Ik, die beter zou moeten weten, heb mensen zelf emotioneel pijn gedaan. Ik moest mijn eigen seksuele misbruik onder ogen komen, om te kunnen accepteren dat ik hetzelfde had gedaan. Ik had zelf te lijden onder trauma’s die ik nog helemaal niet verwerkt had.’

Maar was ervaringsdeskundigheid ook niet je sterkste punt?
Ervaringsdeskundigen hebben veel te bieden aan mensen die worstelen met dezelfde problemen, maar er schuilt ook een enorm gevaar in het inzetten van ervaringsdeskundigen als therapeut. Als die ervaringsdeskundigen hun eigen eventuele trauma’s nog niet volledig verwerkt hebben, kan dat gevaarlijk zijn voor hun cliënten. Ik kon verslaafde mensen zo goed helpen omdat ik ze kon “lezen”. Ik wist precies hoe ik ze moest aanpakken. But there is a downside to it.’

Ben je wel verantwoordelijk voor wat er gebeurd is?
Ik ben verantwoordelijk voor mijn keuzes. Ik heb die verantwoordelijkheid genomen, dus ik wil me nergens achter verschuilen. Er kunnen zoveel oorzaken geweest zijn, maar dat neemt nooit weg dat het niet had mogen gebeuren. Hoe dan ook.’

Wat gebeurde er na het verschijnen van dat artikel?
Dat was op 10 december 2010. Ik wist dat ik hulp nodig had. Mijn verslaving was in volle glorie terug, ik gebruikte alleen nog niet. En ik wist dat ik er alles aan moest doen om te voorkomen dat ik zou gebruiken. Ik heb wat vrienden gebeld en die zijn 24 uur per dag bij me gebleven om ervoor te zorgen dat ik geen alcohol of drugs zou gebruiken. Mijn recovery stond op de eerste plaats. Vijf dagen na de onthullingen in de krant en op TV, ben ik naar Londen gegaan, naar een van de beste verslavingsklinieken in de wereld. Ik had dringend hulp nodig. Ik was suïcidaal. Mijn omstandigheden waren verschrikkelijk en ik haatte mijzelf om alles wat er was gebeurd. Het was een gevaarlijke tijd. De kerstdagen bracht ik door daar in de kliniek. Op kerstavond voelde ik me zo eenzaam en depressief dat ik naar de sportzaal ging, een strop maakte van een springtouw en dat over de balken waar de heavy bag op hing, gooide. Ik wilde een einde aan mijn leven maken. Maar zodra ik het touw over de balk gooide, besloot ik om de strijd met mijn demonen aan te gaan. Ik moest accepteren wat me te wachten stond. Ik wilde geen lafaard zijn, dat kon ik ook niet maken tegenover de slachtoffers en de mensen die van mij hielden. Ik ben tweeënhalve maand gebleven in de kliniek in Londen. Daarna begon mijn proces. Uiteindelijk heb ik vijf jaar gekregen.’

Je hebt 30 maanden in de gevangenis gezeten en je had 10 maanden een enkelband . Hoe bleef je clean and sober?

Er is geen recovery in de gevangenis. Ik bleef vragen om een Minnesota-behandeling om te voorkomen dat ik zou gebruiken in de bajes. Die was er niet. Het was 30 maanden lang overleven. Er is nergens zoveel drugs als in de gevangenis. De bewakers proberen het wel tegen te houden, maar dat lukt niet. In het huis van bewaring in Almere ontmoete ik een Surinaamse man, hij was een bolletjes slikker die net opgepakt was op Schiphol. Hij had nog vier bollen in zijn lichaam en wilde één bolletje met me ruilen voor tien pakjes sigaretten en een telefoonkaart. Daar zat ik dan in de cel met een pulserende verslaving, die niets liever wilde dan gebruiken op dat moment en er was meer dan 15 gram pure cocaïne 3 cellen verderop. Het lukte me om hem weg te sturen, maar het was niet makkelijk. In de gevangenis kampt denk ik 80 of 90% met een alcohol-of drugsprobleem, of hun misdrijf is een gevolg van die middelen. In het gevangenis in Lelystad kon ik met veel gevangenen praten over verslaving en de twaalf stappen. En sommige van hen gebruiken nog steeds niet. Dat is toch prachtig. Ik had stiekem een klein groepje waarmee ik over ons probleem kon praten. Ik moest er het beste van maken en dat deed ik ook.

Dus afkicken in de gevangenis is bijna geen doen? Er is vrijwel geen hulp voor verslaafde gevangenen?
Daar ben ik nu dus mee bezig. Ik ben met een aantal mensen bezig om een stichting op te zetten: Minnesota in Prison. Wij vinden dat iedere gedetineerde recht heeft op goede verslavingszorg. In elke gevangenis moet de mogelijkheid komen voor gedetineerden om gedegen behandeling voor hun verslaving te krijgen. Je kunt beter behandelen dan straffen. En ik geloof ook dat het veel effectiever is om verslaving in de gevangenis al aan te pakken, zodat gedetineerden meer kans hebben op een goed crimineelvrij leven. In Amerika zijn er al heel veel programma’s binnen de muren, maar nog niet in Nederland.

Maar je bent nog steeds clean? En je hebt nooit meer gebruikt?

Ik ben nu meer dan 16 jaar drugs en alcohol vrij. Sinds 1 augustus 1998. Dat pakt niemand van me af. Ik heb altijd respect gehad voor mijn drugs- en alcoholverslaving omdat ik zie dat het onmogelijk is om op een normale manier drugs of alcohol te gebruiken. Het echte wonder is dat ik clean bent gebleven in het gevangenis. Ik heb God weer ontmoet in mijn cel.

Ben je bang om nog steeds veroordeeld te worden te worden door anderen? Hoe beïnvloed dat je?

Ik ben al veroordeelt door heel Nederland. Al sinds klein jongetje is mijn allergrootste angst om afgewezen en verlaten te worden en in December 2010, wees bijna heel Nederland me af. En ik heb het overleefd. Mensen veroordelen mij nog steeds, maar ik kan daar niets aan doen. Ik heb ontzettend stomme dingen gedaan. Ik verdiende gevangenisstraf en ik die heb ik uitgezeten. Ik wil daar niet omheen en ik wil dat ook niet recht praten. Ik ben mijn grootste vijand. Ik ben heel hard voor mijzelf.

Een onderdeel van je straf is dat je tien jaar lang niet meer als hulpverlener mag werken. Wat vind je daarvan?

Ik mag niet één op één werken met mensen als therapeut. En al helemaal niet met vrouwen. Ik mag van mijzelf niet vergeten dat ik ook heel veel mensen wel heb geholpen. Ik krijg heel veel e-mails van mensen die ik heb geholpen en ik zie ze ook regelmatig bij meetings. Ik was goed in wat ik deed. Ik wil nu mijn kennis doorgeven. Ik kan mensen nu leren wat ik weet. Ik kan les gaan geven, of seminars doen. Maar het meest belangrijke voor mij is om niet in de put te gaan zitten. Ja, ik heb een aantal fouten gemaakt. Maar ik kan en wil door. Mijn leven is nog niet voorbij. Ik heb het idee dat God nog steeds plannen heeft voor mij. Ik weet alleen niet wat ze zijn.

Je bent erg religieus. Ben je altijd gelovig geweest?

Ik ben niet gelovig opgevoed. Ik begon in een God te geloven toen ik in ’88 als heroïneverslaafde in de straten van Amsterdam woonde. Ik geloof in de God zoals in de Bijbel staat. Ik geloof in Christus. Ik heb te veel wonderen gezien om er niet in te geloven. En misschien staan er dingen in de Bijbel die ik niet kan begrijpen, maar ik kies ervoor om het te geloven. Mijn geloof is een dagelijkse keuze. Geloof voor mij draait niet om de Kerk maar om genade. Zonder God red ik het niet. Zonder God ga ik weer gebruiken. Keith Bakker zonder God is gevaarlijk. God is in charge. En zo moet het zijn.

Hoe ziet je nieuwe leven er uit?

Mijn leven is compleet anders dan het was voor mijn val. Ik bezoek heel veel meetings. Ik werk aan mijn herstel en daar geniet ik van. Ik sponsor een aantal mannen en ik zie wonderen gebeuren in mezelf en anderen. Ik ben geen zogenaamde goeroe meer. Mijn leven is nu vrij normaal. Mijn leven is altijd verre van normaal geweest. Verre van saai ook. Ik heb veel mogen leren. Succes in het leven draait niet om hoe vaak ik val, maar hoe vaak ik opsta. En dat doe ik veel. Mijn leven vandaag is veel beter dan mijn leven vijf jaar geleden. Ik was zo verschrikkelijk ongelukkig. Ik vertelde iedereen hoe ze gelukkig moesten worden, maar zelf was ik suïcidaal. Hoe ironisch het ook is, mijn val heeft mijn leven gered. Mijn publiekelijke val, met alle ellende die erbij kwam, heeft ervoor gezorgd dat ik een nieuw pad kan bewandelen. Ik had alles, alles wat ik kon wensen; ik had auto’s, vrouwen, geld, macht en aanzien. I had it all. And I was miserable.

Ben je nu gelukkig?

…’Ik heb momenten van geluk. Maar omdat ik zo’n piekeraar ben, vind ik het moeilijk om het in het moment te blijven. Maar meestal dwalen mijn gedachten af naar waar het mis is gegaan. Pfff, ben ik gelukkig? Mijn leven is 100 % verbeterd, maar diep van binnen zou ik zo graag willen dat het allemaal niet was gebeurd. Dat zal altijd bij me blijven.

Het helpt me om anderen te zien die goed in herstel zitten en oud cliënten met wie het nog steeds goed gaat; dan voel ik me even goed. Maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik blij ben met hoe mijn leven gelopen is. Ik moet leven met mijn fouten. Ik moet leven met het feit dat ik alleen maar mensen wilde helpen, maar in plaats daarvan sommige mensen juist pijn heb gedaan. Daar denk ik elke dag aan. Het doet zeer. Ik wilde goed zijn voor mensen en ik heb gefaald. Ik heb ook goede dingen gedaan, maar ze wissen de slechte dingen niet. Ik hoop dat ik ooit het verleden kan accepteren. Maar ik wil ook niet te veel medelijden met mijzelf hebben, dat is niet goed. Get off the cross, we need the wood. Mijn medelijden helpt niemand, inclusief mijzelf.

Je kunt ook vluchten, het vliegtuig naar het buitenland pakken en nooit meer terug komen. Waarom zou je in Nederland willen blijven?

Holland is my home, whether I like it or not. Het makkelijkst is om op het vliegtuig te stappen, zo ver weg mogelijk. Waarom zou ik hier willen blijven? Ik ben niet bepaald heel populair hier. Maar als ik vlucht heeft mijn verslaving gewonnen. Uiteindelijk gaat alles over licht en duisternis. Right and wrong. Je hebt altijd een keuze. Kies ik vandaag voor licht of duisternis, kies ik voor de waarheid of voor leugens? Herstel draait om licht en daar kies ik vandaag voor. Recovery gives us the power to choose. Ik wil niet meer voor duisternis kiezen. Ik heb gekozen voor licht. Ik accepteer mijn omstandigheden. Ik kies mijn vrienden bewust. Pas nu, na 16 jaar clean zijn, zit ik echt goed in herstel.

Grace.

“Grace isn’t just forgiveness, it is forgiveness fueled by surrender.”

I had a great talk with my friend Rebecca the other day and it has stuck with me constantly since then. It was about the Grace of God.

Can you imagine, just for one minute, that what was written about Christ on the cross may be true? The idea that He allowed himself to be hung up for you and for me in order that we may be forgiven for all the crap that we have done? It is just too much for me to understand. I see that I must experience it.

It was only when I was in a prison cell with nothing left to give that I began to experience the Grace of God that I have heard about for so many years. It is true, there is nothing, absolutely nothing that I can do to pay for the Grace of God that I want and need. It is a gift and I can choose to accept it or not.

As the great hymn “Amazing Grace” tells us… I was blind but now I see.

Me and my addictions.

This little video piece comes from an old movie called “Cool hand Luke”. It reminds me of what my fight with the illness of addiction has been like over the years. I love the way he keeps getting up but at the same time, he is fighting a fight that he just cant win under his own power.

Obligation.

“I think now, looking back, we did not fight the enemy; we fought ourselves. And the enemy was in us. The war is over for me now, but it will always be there, the rest of my days. As I’m sure Elias will be, fighting with Barnes for what Rhah called possession of my soul. There are times since, I’ve felt like the child born of those two fathers. But, be that as it may, those of us who did make it have an obligation to build again, to teach to others what we know, and to try with what’s left of our lives to find a goodness and a meaning to this life.”